WALTER DICHT DE WEEK
Een kind van nog maar acht jaar jong
een leven wat nog maar net begon.
Vrolijk, blij en vol levenslust
en met dromen zoals kinderen dromen.
Dat leven werd door jou geblust.
Van alles wat het worden kon,
werd door jou ontnomen.
Vraag me niet waarom
maar laat de zon schijnen door het donkere van mijn leven.
Halleluja
Want hé…. jij.
Je kwam in mijn leven, ongevraagd, ongewenst en onbehaagt.
Dat veranderde alles. Een zware tijd. Maar ik geef niet op. Dit is mijn strijd.
Nooit meer het zorgeloze kinderpad
opweg naar de volwassenheid.
Maar meer een weg met obstakels en hindernissen die ik moest gaan.
Dat komt door jou.
Een pad dat vele tranen kenden. Een pad van pijn en onmacht. Van onbegrip en verdriet. Van er niet bij horen en voor deuren die voor mij gesloten waren, zijn en altijd blijven.
Van altijd “net niet”.
Dat komt door jou.
Vraag me niet waarom
maar laat de zon schijnen door het donkere van mijn leven.
Halleluja
Een toekomst vol dichte mist.
Geen zicht op vanzelfsprekendheid
op wat nog komen zou voor mij.
Maar altijd vechten voor dat ene plaatsje van ‘erbij’.
Soms won ik een heel klein beetje
van die grote berg van gemis.
Iedereen zei dat ik je een plaatsje moest geven,
me moest aanpassen aan jou.
Maar ik heb toch ook een eigen leven?
Ik heb niet gewonnen maar de strijd ga ik niet meer aan.
Ik wil niet meer met jou samen.
Ik vraag je of je nu wil gaan.
Ik wil de zon zien schijnen door het donkere van mijn leven heen. Laat de stralen van de zon mijn tranen verdampen.
Vraag me niet waarom
maar laat de zon schijnen door het donkere van mijn leven.
Halleluja
Vraag me niet waarom?
Waarom ik hier sta, zodat ik los kan van al die pijn.
Waarom moest mij dit gebeuren?
Waarom moet ik zo zijn?
Waarom moest mij dit overkomen?
Waarom is dit nu mijn leven?
Vragen waar nooit antwoord op zal worden gegeven.
Ik begraaf nu de strijd.
Dat zijden draadje is nu verleden tijd.
Het sterke touw is wat nu mijn leven leidt.
Mogelijk gemaakt door Webnode